Περί Ο.Α.Σ.Θ. (Αστικά Θεσ/νίκης)

Τις προάλλες επιστρέφοντας από το Πανόραμα με το τελευταίο εισιτήριο που είχα, ο ελεγκτής με έγραψε και μου επέβαλε πρόστιμο για υπέρβαση του χρόνου ισχύος του εισιτηρίου, για ένα λεπτό κατ΄εμένα, για εννέα κατ΄εκείνον, αφού το τελευταίο ψηφίο εγώ το διάβαζα 0 και αυτός 8 (τόσο ξεκάθαρα εκτυπωμένο ήταν!).

Με έγραψε λοιπόν, εμένα που δεν υπήρξα ποτέ τζαμπατζής, που επέλεξα εδώ και πάρα πολλά χρόνια να κυκλοφορώ με το αστικό λεωφορείο, από οικολογική συνείδηση και μόνο, για να μην επιβαρύνω την ατμόσφαιρα, να μην επιδεινώσω το κυκλοφοριακό πρόβλημα, που επέλεξα να ξοδεύω 1.5 ώρα  μαζί με τους χρόνους παραμονής στις στάσεις, για να ανέβω από την Μαρτίου στο Πανόραμα και να κατέβω, ενώ με το Ι. Χ. δεν θα έκανα ούτε μισή ώρα, με έγραψε λοιπόν και μου επέβαλε πρόστιμο (το οποίο και έχω πληρώσει), παράνομος ήμουν δεν λέω, τι ένα λεπτό τι εννέα , τι και αν η δικαιοσύνη δεν βρίσκεται σχεδόν ποτέ μέσα στην αυστηρή τήρηση του Νόμου (αυτό κατάλαβε στο τέλος ο Ιαβέρης και αυτοκτόνησε), με έγραψε λοιπόν, αλλά κι εγώ άνθρωπος είμαι, πήρα ανάποδες («για το καλό μου») και αποφάσισα  να μην ξαναπατήσω πια το πόδι μου σε αστικό λεωφορείο του Ο.Α.Σ.Θ. (Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης), αποφάσισα να στερηθώ τα βρωμερά λεωφορεία τους με τα λεκιασμένα καθίσματα, τις αηδιαστικές χειρολαβές, τα τεθνιόντα ή χαλασμένα κλιματιστικά, αποφάσισα να πηγαίνω στο εξής και για κατούρημα που λεν με το αυτοκίνητο, και ας γεμίσει ο κόσμος καυσαέρια, ας πήξει στ’ αμάξια, αποφάσισα να δώσω και εγώ με την σειρά μου την κλωτσιά σ΄ αυτόν το κλωτσοσκούφι που το λεν planet earth, κι ας πάει στο διάβολο, τι τώρα τι σε 4.5 δισεκατομμύρια χρόνια, μήπως ποιος νοιάζεται στο φινάλε;  

Γιώργος Μπινιχάκης    

Τραγουδοποιός