Καλημέρα κύριε Μπιντού!
| 02 Φεβρουαρίου 2010
"Καλημέρα κύριε Μπιντού!"
Έχω πρόβλημα, λέει ο γιατρός μου. Αν και εγώ το ονομάζω "ιδιαιτερότητα" εκείνος επιμένει να το ονομάζει "δυσεπίλυτο και ανίατο πρόβλημα".
Επιμένει δε, ότι δεν είναι ένδειξη υγιούς ανθρώπου να διατηρεί φανταστικούς φίλους, ειδικά όταν έχει περάσει κατά πολύ το έβδομο έτος της ηλικίας του, και πόσο μάλλον όταν ο συγκεκριμένος φανταστικός φίλος έχει την μορφή τροφαντού, ΡΟΖ, λαγουδόμορφου πλάσματος με το όνομα κύριος Μπιντού! Σιγά όμως μην εμπιστευτώ εγώ έναν ψυχίατρο με το όνομα Κρις Κομπογιαννιώτης!
Ο κύριος Μπιντού γεννήθηκε στην περιοχή Λαγουδιστάν, μια υπέροχη χώρα κάπου μεταξύ του Ουζμπεκιστάν και του Λος Άντζελες, ασχολείται με την μουσική, το θέατρο, τον κινηματογράφο, την πολιτική, το μόντελινγκ, το κουμ καν. και ενίοτε τις οικοδομές. Είναι τύπος αντιπαθητικά συμπαθητικός. Ή μήπως είναι συμπαθητικά αντιπαθητικός; Δεν θυμάμαι. Η ουσία είναι ότι δεν είμαι τρελός! Ο κύριος Μπιντού υπάρχει και με συντροφεύει όπου και να πάω, μοιράζεται τις απόψεις του, τις φιλοσοφίες του μαζί μου και καμιά φορά μου σπάει και τα νεύρα.
Για παράδειγμα, φεύγω για τη δουλειά το πρωί. Μπαίνω στο λεωφορείο στις 6:00 και είμαι μόνο εγώ και ο οδηγός. "Καλημέρα" λέω εγώ μετά από προτροπή του ροζ τροφαντού φίλου μου και ως απάντηση παίρνω ένα βλέμμα μεταξύ απορίας και απέχθειας, λες και η λέξη "καλημέρα" είναι η μοναδική λέξη που ξεκλειδώνει το κουτί της Πανδώρας του οδηγού και μόλις του σκάτωσα την μέρα... Ε, που να'ξερα κι εγώ! Καθόμαστε και ο κύριος Μπιντού σχολιάζει τον "αγενή" οδηγό, ενώ εγώ προσπαθώ να τον κάνω να σιωπήσει μην φάμε και ξύλο πρωινιάτικα.
Φτάνουμε στην δουλειά και καλημερίζω όλο τον κόσμο. Άλλοι ανταποδίδουν με το ζόρι σαν να τους ζήτησα να χορέψουν κλακέτες, απαγγέλοντας ποιήματα μπροστά στους συμμαθητές τους από την 1η Δημοτικού, φορώντας απολύτως τίποτα(!)... άλλοι με αγνοούν πιθανότατα λόγω προβλημάτων βαρυκοϊας - συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες -, άλλοι μουγκρίζουν σε άπταιστα αρχαία αραμανικά κάτι σαν "μμμβέρρραα...", ενώ άλλοι - πιθανοί συγγενείς τους αγενή οδηγού - μου ρίχνουν το "Βλέμμα". Ο κύριος Μπιντού εν τω μεταξύ είναι ιδιαίτερα ενοχλητικός και προσβλητικός με όσους δεν ανταποκρίνονται, κάνοντας άσεμνες χειρονομίες, εξαπολύοντας δεικτικά σχόλια κλπ κλπ. Ώρες ώρες θέλω κι εγώ να τον αγνοήσω όπως αγνοούν οι άλλοι αυτήν την απαίσια λέξη που με βάζει να ξεστομίζω, "καλημέρα"...
Μόνο ο κυρ Κώστας περιμένει πως και πως κάθε μέρα να ανταποδώσει την καλημέρα, ή ακόμα καλύτερα να προλάβει να την ξεστομίσει εκείνος πρώτος. Κάνει σαν μικρό παιδί όταν μας βλέπει, εμένα και τον κύριο Μπιντού, λες και και είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο του που καταλαβαίνει αυτήν την μικρή λεξούλα. Καμιά φορά αισθάνομαι ότι μπορεί και να βλέπει και τον κύριο Μπιντού... Η΄μπορείς τελικά να είναι κι εκείνος από το Λαγουδιστάν. Ποιος ξέρει. Καλημέρα...
