Όσα μου έμαθε η ζωή…

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΚΟΥΡΜΠΕΤΙ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΑΣ
Όπως μου έλεγε ο θυμόσοφος Μπιθικώτσης: «…και ποιος σου είπε ρε, ότι το σωστό, είναι ωραίο;» Το ωραίο είναι ωραίο! Κι αν είναι και σωστό, ακόμα καλύτερα. «Τι δουλειά κάνουμε ρε; Την πιο δύσκολη δουλειά του κόσμου. Να αρέσεις!»

Μας ενδιαφέρει μόνο η γνώμη του πιο δύσκολου κριτή. Του μη ειδικού.

Μη γράφεις ένα τραγούδι, σαν να είναι κάτι σπουδαίο. Αν είναι να είναι, θα είναι… Γέμισε τον ουρανό σκάγια και θα χτυπήσεις και κάνα πουλάκι.

Μην κοιτάς τι κάνει επιτυχία δίπλα σου. Μόνο αν κάνεις αυτό που βαθιά είσαι και το πιστεύεις με λύσσα, υπάρχει περίπτωση να κάνεις σουξέ. «Σουξέ είναι να βάλεις το χέρι σου σε ένα σακί φασόλια και να βγάλεις ένα ρεβύθι!»

Το κούρντισμα είναι γρουσουζιά και η πρόβα σκοτώνει τον καλλιτέχνη.

Ή χίλιες πρόβες ή καμία…

Μη «φορτώνεις» τα τραγούδια. Δυό ακορντάκια φτάνουνε αν είναι καλοβαλμένα. Το τραγούδι ξεκινά από ένα σφύριγμα και πρέπει να καταλήγει σε ένα σφύριγμα. Του δημιουργού στην αρχή και του μοναχικού διαβάτη στο τέλος …

Η υπερβολική δεξιοτεχνία, είναι παρακμή.

Η τέχνη πρέπει να σου καίει την καρδιά ή να σου την παγώνει. Δεν μου αρέσουν οι χλιαροί καλλιτέχνες. Ακόμα κι αν είναι τεχνικά άρτιοι. Η μάλλον κυρίως τότε…

Υπάρχουν δυό λογιών τραγουδιστές. Αυτοί που σου λένε άκου μια ωραία φωνή κι αυτοί που σου λένε άκου ένα ωραίο τραγούδι. Αγαπώ τους δεύτερους.

Μόνο κάνοντας παρέα με μεγάλους, υπάρχει περίπτωση να γίνεις μεγάλος…

Είναι προτιμότερο να ξέρουν τα τραγούδια σου και όχι τη φάτσα σου, παρά τη φάτσα σου και όχι τα τραγούδια σου. Η φήμη χωρίς έργο είναι κατάρα.

Χιούμορ έχουν μόνο οι σοβαροί. Το αλέγρο και η ελαφρότητα είναι τα βαρίδια που μας πάνε στο βάθος των πραγμάτων…

Όσο πιο καλά τα ξέρεις, τόσο πιο απλά τα λες!