Από το Καμερούν με…αγάπη!
| 21 Μαρτίου 2010
Από το Καμερούν με…αγάπη!
Φίλε αναγνώστη-ρια, παρολίγον δεν θα διάβαζες αυτές τις γραμμές, διότι απλούστατα δεν θα τις είχα γράψει, θα τα είχα παρατήσει όλα σύξυλα, σχέδια, μουσικές, τραγούδια και παρατράγουδα και θα την είχα κάνει για…
Είναι λίγες ημέρες τώρα που δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από κάποιον παλιό συνάδελφο (μηχανικό, όχι μουσικό), εργολήπτη δημοσίων έργων, ο οποίος πριν μερικά χρόνια, αφού βάρεσε διάλυση φεσώνοντας έναν σωρό κόσμο (μεταξύ των οποίων και ο γράφων), εξαφανίστηκε.
Θυμάμαι ακόμη το σοκ που υπέστη τότε, πως μετά άρχισα σιγά-σιγά να το καταπίνω, μέχρι που στο τέλος είπα «δεν πειράζει, τι είναι οι δικές μου 4000€ μπρος στις 200000€ κάποιων άλλων».
Το τηλεφώνημα μου έφερε αμέσως στο νου ένα περιστατικό με τον Ζορμπά που διηγείται ο Καζαντζάκης, όταν χρόνια μετά την αποτυχημένη επιχείρηση εξόρυξης λιγνίτη που είχαν στήσει μαζί στην Μάνη, έλαβε ξαφνικά ένα τηλεγράφημα από τον Ζορμπά που βρίσκονταν κάπου στα Σκόπια, όπου του έγραφε: «ηύρον ωραιοτάτην πρασίνην πέτραν, ελθέ αμέσως. Ζορμπάς».
«Έλα ο Παναγιώτης είμαι…είμαι στο Καμερούν…έχω 200 χιλιόμετρα οδοποιία…έλα αμέσως…85000€ το χρόνο συν σπίτι συν φαγητό συν υπηρέτρια…συν τρία αεροπορικά εισιτήρια για Ελλάδα…»
Για να είμαι ειλικρινής περισσότερο απ’ όλα με δελέασε αυτό για την…υπηρέτρια.
Γιώργος Μπινιχάκης
